کیشمیشی

علی ماند و نخلستان و تنهایی...

janmarjan — Tue, 19 May 2009 04:00:18 GMT

از آب نه

از مهر آب ميگويم.

از فاطمه كه هميشه فاطمه است.

نام عزيز مادرم،

نام خواهرم،

پاك و روشن و زلال.

به خاطر نام عزيز فاطمه به پا مي ايستم، تمام عمر، دست به سينه، و از سينه اي كه از گريه لبريز است ميگويم؛

خاك پاي تو هستم،

تا ابد،

تا هميشه،

فاطمه، بنت نبي...

اگــر...

janmarjan — Fri, 08 May 2009 07:40:18 GMT

اگر دروغ رنگ داشت

هر روز،شاید

ده ها رنگین کمان

در دهان ما نطفه میبست

و بیرنگی کمیاب ترین چیزها بود

اگر عشق، ارتفاع داشت

من زمین را در زیر پای خود داشتم

و تو هیچگاه عزم صعود نمیکردی

آنگاه شاید پرچم کهربایی مرا در قله ها

به تمسخر میگرفتی

اگر شکستن قلب و غرور صدا داشت

عاشقان سکوت شب را ویران میکردند

اگر براستی خواستن توانستن بود

محال نبود،وصال

و عاشقان که همیشه خواهانند

همیشه میتوانستند تنها نباشند

اگر گناه وزن داشت

هیچ کس را توان آن نبود که گامی بردارد

تو از کوله بار سنگین خویش ناله میکردی

و شاید من، کمر شکسته ترین بودم

اگر غرور نبود

چشمهای مان به جای لبها سخن نمیگفتند

و ما کلام دوستت دارم را

در میان نگاه های گهگاه مان جستجو نمیکردیم

اگر دیوار نبود

نزدیک تر بودیم،

همه وسعت دنیا یک خانه میشد

و تمام محتوای یک سفره

سهم همه بود

و هیچکس در پشت هیچ ناکجایی پنهان نمیشد

اگر ساعتها نبودند

آزاد تر بودیم،

با اولین خمیازه به خواب میرفتیم

و هر عادت مکرر را

در میان بیست و چهار زندان حبس نمیکردیم

اگر خواب حقیقت داشت

همیشه با تو در کنار آن ساحل سبز

لبریز از ناباوری بودم

هیچ رنجی بدون گنج نبود

اما گنجها شاید، بدون رنج بودند

اگر همه ثروت داشتند

دلها سکه را بیش از خدا نمی پرستیدند

و یکنفر در کنار خیابان خواب گندم نمیدیدید

تا دیگری از سر جوانمردی

بی ارزشترین سکه اش را نثار او کند

اما بی گمان صفا و سادگی میمرد،

اگر همه ثروت داشتند

اگر مرگ نبود

همه کافر بودند

و زندگی بی ارزشترین کالا بود

ترس نبود،زیبایی نبود

و خوبی هم، شاید

اگر عشق نبود

به کدامین بهانه می گریستیم و می خندیدیم؟

کدام لحظه نایاب را اندیشه میکردیم؟

و چگونه عبور روزهای تلخ را تاب می آوردیم؟

آری! بیگمان پیش از اینها مرده بودیم

اگر عشق نبود

اگر کینه نبود

قلبها تمام حجم خود را در اختیار عشق میگذاشتند

من با دستانی که زخم خورده توست

گیسوان بلند تو را نوازش میکردم

و تو سنگی را که من به شیشه ات زده بودم

به یادگار نگه میداشتی

و ما پیمانه هایمان را در تمام شبهای مهتابی

به سلامتی دشمنانمان می نوشیدیم

اگر خداوند یک آرزوی انسان را برآورده میکرد

من بیگمان

دوباره دیدن تو را آرزو میکردم

و تو نیز

هرگز ندیدن من را

آنگاه نمیدانم

براستی خداوند کدامیک را میپذیرفت؟

تولدم مبــارک...

janmarjan — Sun, 22 Mar 2009 22:29:18 GMT

امشب برای نوزدهمین بار متولد میشم...

همیشه این برام سوال بود که چرا ۱۸ سالگی برای خانوما فراموش نشدنیه؟؟! ولی حالا دیگه جواب سوالمو گرفتم!

خوب من، بهـارت مبــارک...

janmarjan — Fri, 13 Mar 2009 15:33:18 GMT

تو را دارم ای گل، جهان با من است

چــو مـــی تابد از دور پیشــــانی ات

چو خنـدان به سوی من آیی به مهر

کنـــار تو هـر لحظه گویم به خویــش

تو تا با منی، جانِ جـان با من است

کــران تا کــران آســمان با من است

بهــــــاری پر از ارغـــوان با من است

که خوشبختی بی کران با من است

. . .

چشمها پرسش بی پاسخ حیرانی ها

دستها تشنه تقسیم فراوانی ها

با گل زخم سر راه تو آذین بستیم

داغ های دل ما، جای چراغانی ها

حالیــا دست کریم تو برای دل ما

سر پناهی است در این بی سر و سامانی ها

وقت آن شد که به گل حکم شکفتن بدهی

ای سر انگشت تو آغاز گل افشانی ها

فصل تقسیم گل و گندم و لبخند رسید

فصل تقسیم غزل ها و غزلخوانی ها

سایه امن کسای تو مرا سر بس

تا پناهم دهد از وحشت عریانی ها

چشم تو لایحه روشن آغاز بهـــــــــار

طرح لبخند تو پایان پریشانی ها

. . .

ماییـــم و ز درد و داغ گفتن با تو

داغیــم ز گفتن و شنفتن با تو

تنها به اشاره تو سبز است بهـــــــــار

باغیم و اجازه شکفتن با تو

. . .

خوشا چون سروها استادنی ســبز

خوشا چون برگ ها افتادنی ســبز

خوشا چون گل به فصلی، سرخ مردن

خوشا در فصل دیگر، زادنی ســبز

. . .

"زنده یاد قیصر امین پور"

نوروز يعني هيچ زمستاني ماندني نيست، اگرچه كوتاه ترين شبش يلدا باشد...

بخوان بهـــــــــار من، بخوان بهـــــــــار تو، بخوان بهـــــــــار مــا؛ مبـــــارک...

Happy VALENTiNE

janmarjan — Thu, 12 Feb 2009 05:20:18 GMT

دوستت دارم
تو هم ای خوب من این نکته به تکرار بگو
این دلاویز ترین حرف جهان را نه یک بار و نه ده بار که صد بار بگو
دوستت دارم را با من بسیار بگو
دوستت دارم را بسیار از من بپرس...

...

janmarjan — Sat, 10 Jan 2009 12:40:18 GMT

مـا برفتــيـم و تــو دانـي دل غمســوار مـــا

بخت بد تا به كجـــا مي برد آبشخور ما

از فشـــار مــژه چــون زلــف تـو در زرگيــرم

قاصـــدي كز تو سلامي برســـاند بر ما

بـه دعـــــا آمــده ام هـــم به وي بــــاز روم

كه وفـــا با تو قــرين باد خـــدا يـــاور ما

گر همه خلق جهان بر من و تو حيف خورند

بكشــد از همـه انصــــاف ستم داور ما

به سرت گر همه عالم به سرم جمع شوند

نتـوان بــرد هــواي تـو بـرون از ســـر ما

فــــلــك آواره بهـــر ســـو كنـدم ميــدانـــي

اشك مي آيدش از صحبت جـان پرور ما

تــا ز وصــف رخ زيبـــايي تو مـا دم زده ايــم

ورق گــل خجـــل است از ورق دفتــر ما

زود باشـــد كه بيــــايد به ســـلامت يـــادم

اي خوش آن روز كه آيد به سلامت برما

هر كه گويد كه كجا رفت خدا را حـافظ

گو به زاري سـفري كرد و برفت از برما

خــون هـر آن غــزل که نگفتــم بـه پــای تـــوست ...

janmarjan — Mon, 08 Dec 2008 08:45:18 GMT

دو ســـــــاله شباي چلّــه مون بوي ماتـــم ميده ...

خیــــــــــــــــــــــــــــلی ممنـــونم!!!!!!!؟

janmarjan — Wed, 12 Nov 2008 09:23:18 GMT

""" تاکنون فردی در فرم نظرسنجی آدرس وبلاگ شما را وارد نکرده است. """

عاشقانه ها

janmarjan — Sun, 05 Oct 2008 15:26:18 GMT

توپ: "عزيزم، فداي آن ناخن هاي سه در چهارت بشم، ميشه توي زمين فوتبال اينقدر به سر و روي من لگد نزني؟"

پا: "الهي كه پاهاي دنيا برات قلم بشن! اگر لگد نزنم، پس چي كار كنم؟ كار من لگد زدنه. من اينجوري احساساتم رو نسبت به تو بيان ميكنم."

توپ: "قربون اون احساساتت، اولاً وقتي كه ميري حمام، كمي سنگ پا به اون پاشنه ات بكش. ثانياً اگر ميشه راه ديگري به جز جفتك پروني براي ابراز احساساتت پيدا كن. پدرم رو درآوردي!"

پا: "روم سياه! مي گي چي كار كنم؟"

توپ: "كمي نسبت به من ملايمت و ملاطفت نشون بده."

پا: "عزيزكم! آخه دست من كه نيست، صاحبم منو مجبور ميكنه به تو لگد بزنم!"

توپ: "فدات بشم.صاحبت غلط ميكنه با تو! مگه من اسير تو هستم؟ شكنجه ميكني يا ابراز احساسات؟ تنم رو داغون كردي. اين چه جور عشقيه؟ كمي دست به سرم بكش. منو نوازش كن."

پا: "آخ! الهي كه برات بميرم. الهي كه تا زانو برم زير تريلي 18 چرخ. گفتم كه، دست خودم نيست!"

توپ: "حالا كه اين جوريه، اصلاً من ميرم خودكشي ميكنم."

پا: "اين حرف رو نزن. اگر تو خودت رو بكشي، ديگه اين زندگي به چه درد ميخوره؟"

توپ: "من اين حرفها حاليم نيست. حالا كه تو به حرفم گوش نميدي پس خداحافظ!"

پا: "نه… نرو… تو رو خدا نرو… عزيزم، منو تنها نگذار… ."

دو روز بعد:

اطلاعيه:

چه درد غم انگيزي است از دست رفتن معشوقه.

به مناسبت تركيدن جانگداز نامزد اينجانب از همه پاهاي گرامي در خواست ميشود با پوشيدن جوراب سياه در زمين چمن حاضر شوند تا به ياد آن عزيز از دست رفته، عاشقانه با هم بگرييم. اميدواريم چرخهاي كاميون، كمتر از روي معشوقه هاي ما رد شوند.

از طرف پا و بازماندگان

عيـــد فطـــــــر مبـــارك

janmarjan — Wed, 01 Oct 2008 08:16:11 GMT

عيـــــد رمضـــــان آمد و ماه رمضـــــان رفـت

صد شكر كه اين آمد و صد حيف كه آن رفت